Tandemtour 2002

Tiny en Anton samen op de tandem door Noordoost-Duitsland en langs de Elbe

Het was wel een plaats waar wel al veel opgeknapt was, maar waar ook nog veel aan viel op te knappen. Toen we Salzwedel weer achter ons lieten begon het te betrekken en had het er de schijn van dat we het niet zouden droog houden. In Chüden zochten wij ons heil in een bushokje wat eigenlijk niet zoveel te betekenen, want de wind stond net op de open kant van het hokje. Gelukkig waaide de bui snel over, zodat we weer verder reden.Vlak voor Pretzier echter, begon het te storten, zodat we haastig onze poncho’s aantrokken Gelukkig was in Pretzier aan de Bundesstrasse 190 een wegrestaurant, waar we onze toevlucht zochten. We besloten daar maar wat te eten

Toen we daarna weer buiten kwamen was het al weer praktisch droog en konden we weer verder. Snel van de B190 af, door Klein Gartz, Vissum, bij Kassuhn over een mooie veldweg naar Sanne!!. Bord moest wel even op de foto, toevallig samen met een Trabant.

Dorpje Sanne Oost-Duitsland
Sanne met Trabant
Heiligenfelde, Lückstedt, Stapel waren volgende plaatsen op onze route.
In Stapel konden we gelukkig net even schuilen voor een korte bui in een kleine supermarkt. Konden we mooi nog even wat te drinken kopen, hadden we wel even behoefte aan. Krevese door, zo’n dorp waar vroeger kennelijk wat industrie was geweest, gezien de leegstaande gebouwen, plus aplomb neergezette flatgebouwen. Flats die op zo’n plaats uit de maat van het dorp vallen. Geen reden dus om lang te blijven. Dus reden we Krevese uit een bospad op richting Folkern, omhoog Toch weer mooi zo’n pad. Boven op de klim stopten we even om onder de bomen te schuilen i.v.m. een kleine bui, maar we konden al snel weer verder. Dus ging het vanuit Folkern weer snel naar beneden en kwamen we de B189 terecht. Erg druk, maar gelukkig konden we er al snel weer vanaf, over de spoorlijn, richting Behrend. In Behrend weer even schuilen, maar ook dat buitje was maar van korte duur (anders was het een bui geweest). Verderop moesten we even stoppen omdat we een hert in het korenveld zagen. Tiny probeerde te vergeefs het weer te fotograferen, maar het had weinig zin want het dier maakte zich uit de voeten en zou op de foto niet meer terug te vinden zijn. Bij het gehucht Gehrhof gingen we de brug over de Biese over en kwamen op de weg naar Werben. Het was niet zo erg ver meer naar Werben maar doordat we elke vijf meter een hobbel van de betonweg, die nu met een laagje asfalt was bedekt, voelden, plus een wind vervelend windje half tegen, plus vermoeidheid, plus een voor ons op dat moment niet zo’n inspirerend landschap. Leek het nog een heel eind. Althans je hebt er niet zoveel oog voor. Als je nog fris bent, mooi weer en wind in de rug, zie je dat anders. Vervallen stationnetjes (van het spoor verder geen spoor) Weer dorpjes met flatgebouwen. Hier in deze buurt toch minder herstel dan dat we eerder hebben gezien en nog zullen zien. Maar goed aan alles komt een eind, dus ook aan deze weg. Voor Werben was een camping, niet alleen volgens de kaart, maar wás er ook daadwerkelijk. Ervaring had ons geleerd dat één en ander niet vanzelfsprekend is. Het is een camping bij een zwembad en een overblijfsel uit de DDR tijd. Met van die toiletgebouwen uit geschilderd beton. Schoon zijn, maar nooit fris ruiken. Het zwembad van hetzelfde laken een pak. Maar de camping was verder niets op aan te merken, misschien de prijs vijftien euro, maar dat was met vrije toegang tot het zwembad. We konden kiezen om onder de dennenbomen, met goed gras groeide en het grote grasveld.
We kozen voor onder de bomen want op het grasveld stonden tentjes van een groep kinderen, die zich prima vermaakten(sic) en ook die avond zich nog lang zouden vermaken gezien de stapel voor een kampvuur die al gereed lag. Toen we de tent waren aan het opzetten verdween de bewolking in rap tempo en werd het waarachtig weer mooi weer.
Het spel van de kinderen buiten beschouwing gelaten, is het een rustige camping, de enkele vaste caravans waren niet bewoond en verder stond er alleen een Duits echtpaar in een camper, die zich niet echt lieten zien. Anton ging na de koffie nog naar een meertje verderop, om daar wat muziek te maken. De daar aanwezige muggen grepen deze gelegenheid met beide vleugels aan, het menigeen nog duur kwam te staan. Om te voorkomen dat de muziek bloedeloos zou gaan klinken heeft Anton zich op een gegeven moment maar weer teruggetrokken in de tent, en hebben verder de avond doorgebracht bij het licht van waxine en zijn toen tevreden gaan slapen.

Morgen weer een nieuwe dag.