Tandemtour 2002

Tiny en Anton samen op de tandem door Noordoost-Duitsland en langs de Elbe

Dat het toch nog een behoorlijk eindje rijden merkte we later, maar eerst kregen we een afdaling die wel een beetje lastig was vanwege de tegemoetkomende fietsers.
Trouwens, het zou voorlopig een van onze laatste klimmetjes zijn want de route is tot aan Dresden opvallend vlak.

Zicht op Maagdenburg
Zicht op Maagdenburg
Eenmaal in Magdenburg aangekomen viel ons de stad wat tegen, (veel nieuwbouw) tussen oude kerken, nieuwe trams en mooie parken en natuurlijk de Elbe. We probeerden in Magdenburg nog onderdak te vinden, een fietsvriend, maar helaas troffen we op het adres, nota bene midden in de stad alleen de dochter des huizes aan en die dorst het niet aan ons binnen te laten. Dus was het eind van het liedje dat we Magdenburg al weer sneller verlieten als dat onze bedoeling was. Door het park wat als bij veel Duitse Elbesteden langs de oever van de Elbe lag. Het was er erg druk, als overal, langs de Elbe.
Van de andere kant bekeken
Van de andere kant bekeken
We reden langs de oostelijke oever verder richting Gommern waar, volgens de kaart meer campings waren dan hier in Magdenburg. Het was nog een heel stuk. Maar ach het was mooi weer en we hadden de wind in de rug. We hadden er behoorlijk de sokken in. Tiny vond het tamelijk heftig zo boven op de dijk fietsen, op twee smalle betonstroken fietsen, dagjesmensen op de fiets inhalend en uitwijkend voor andere tegemoetkomende fietsers, gelukkig was de tussenstrook bestraat met steentjes waar het gras doorheen groeide, zodat het wisselen van baan niet al teveel problemen opleverde. Wat extra stuurmanskunst waarschijnlijk. Al met al riep dit gedeelte van de route wel achtbaan gevoelens op bij Tiny. Eenmaal in Plotsky (een stadje voor Gommern) aangekomen viel het nog niet mee om een camping te vinden. Zag je campings: bleken ze gesloten voor gewone kampeerders, vroeg je mensen zeiden ze dat er helemaal geen campings meer waren in de buurt. Uiteindelijk vonden we toch nog een camping waar we onze toevlucht moesten zoeken op een schamel plekje onder dennenbomen. We moesten om te beginnen een mud dennenappels oprapen om daar niet al teveel last van te hebben tijdens de nacht.
Toen we onze tent hadden opgezet moesten we nog ergens wat eten, maar waar? Hier op de camping was in ieder geval niets, daarom informeerde wij bij de beheerder waar ergens een restaurant was. Hij raadde ons een Gaststätte in Prietsien aan een paar kilometer verderop. Het was nog een tamelijk ingewikkelde route om daar te belanden, maar wonder boven wonder reden we er zo op aan. Het was een leuk restaurant, waar op de binnenplaats een paar picknicktafels stonden. We bestelden een maaltijd en lieten het ons goed smaken. We bedachten dat het misschien ook mogelijk was om hier te ontbijten. Toen we gingen afrekenen, bleven we nog even praten en kregen nog een paar borreltjes van het huis aangeboden. Het werd zo nog even erg gezellig en we reden daarna in eerste instantie licht slingerend terug naar de tent en hadden daarna nog een goede nacht.