meta name="viewport" content="width=device-width, initial-scale=1.0">

Tandemtour 2002

Tiny en Anton samen op de tandem door Noordoost-Duitsland en langs de Elbe

Toen ze later voorbij wandelden applaudisseerden zij, zelf was Anton ook erg benieuwd naar de klank, maar het is nu eenmaal moeilijk op een afstand naar jezelf te luisteren, dus moest hij het stellen met het baden in zijn eigen muzikale klanken, wat op zich best lekker is.

Heuvelen in nevelen gehuld
Heuvelen in nevelen gehuld
Maar de koffie was klaar en het fysieke gedeelte van de mens moet ook onderhouden worden, dus aten wij met smaak de eerder gekochte broodjes, rijkelijk belegd, op. Na verloop van tijd pakten we onze spullen en reden we verder. Gelaafd en verkwikt.. Bij Ertzhausen geraakten wij weer op de autoweg,daarna weer een stukje weer onze route, maar dat kon verhinderen dat we even later weer de weg op moesten, met daarin weer een pittig klimmetje. We waren ondertussen weer op zoek naar overnachting. Anton voelde er wel voor de tent ergens op een geschikte plaats neer te zetten, maar het viel niet mee zo een plaats te vinden, en een camping konden we helemaal wel vergeten want die zijn langs de Leine wel bijzonder dun gezaaid.
Ja, bij Northeim was er één, maar dat was veel te vroeg op de dag en om nou onze vooruitgang nu te laten bepalen door de toevallig aanwezige campings.
Nee, hebben we geen zin in!
We vermoeden dat we er verstandig aan zouden doen gewoon een pension te zoeken, of misschien bij een boer op het erf. Voorbij het dorpje Imsen leek wel iets te zijn, maar we twijfelden beiden, dus reden we verder. In het eerste dorpje verderop, met de toepasselijke naam Föhrste, informeerden bij een paar mannen, bij wie informeerden naar een eventuele camping, met daaronder liggend de vraag of we of onze tent of we bij iemand de tent konden opzetten. Het eerste advies is een camping een kilometer of dertig van de rivier af, doch wij geven te kennen dat we er vandaag al zo’n 110 kilometer te hebben gefietst en geen dertig kilometer van onze route wensen af te wijken. Dat argument vond wel ingang bij de heren. Dan gebaart een van hen ons, met hem mee te komen en neemt ons mee naar een grote schuur. We kunne onze tent wel op een weitje achter de schuur. “Aha, deze man begreep onze hint”
We zien nu zo’n boerenschuur eens van binnen, volgestouwd met landbouwmachines en nog veel meer andere zaken, en door een achterdeur komen we op een rommelig weitje. We kunnen daar onze tent wel opzetten.
Wij zijn tevreden en zetten onze tent daarop. Even later een dochter ons vragen of we nog wat nodig.
We informeerden of er nog iets in dorp open was om te eten. Was niet nodig zei ze en even later kwam zij terug met een mandje met brood verse boter, beleg en een kan met limonade erbij. We hadden zelf al koffie gezet en we lieten dat alles bij elkaar goed smaken
. Toen we bijna klaar waren met ons avondmaal kwam mevrouw zelf met twee schaaltjes verse aardbeien uit eigen tuin aanzetten.
Deze gastvrijheid vonden wij geweldig en bedankten voor al het gebodene en lieten het ons goed smaken
We praten nog even en we vertelden, op de vrouw haar vraag, dat we volgende morgen rond halfacht wilden vertrekken. Dan konden we wel binnenkomen morgenochtend voor een kop koffie, zei zij.
Toen de vrouw vertrokken was, vond Anton het wel weer tijd voor een moppie muziek
Ook nu klonk er weer instemmend applaus op van de buren, maar hij stopte evengoed weer vrij snel mee, omdat we nog even een wandelingetje door het dorp wilden maken. De aardbeienschaal namen we mee, konden we die gelijk terugbrengen.
Echter toen we de schaaltjes af zouden geven, nodigde de vrouw ons uit binnen te komen om wat te drinken.
Uitzicht op de kerk en schuur
Uitzicht op de kerk en schuur
Toen we terug naar de tent gingen waren we gewapend met een forse zaklantaarn, want het was inmiddels pikkedonker geworden, met name in de schuur. Het was een avond met veel gesprekstof en flesje bier in hun verbazingwekkende kleine kamertje waar ze kennelijk altijd ’s avonds zaten. Twee banken en een televisietoestel wezen althans in die richting. Verbazingwekkend omdat het een reusachtig groot huis, waar wellicht grotere kamers te vinden waren.Veel verhalen van onze gastheer over zijn arbeidzaam leven als houthakker en boer en over zijn verbazing dat wij in Nederland kunnen leven zo ver onder de zeespiegel. Wij konden hem niet geruststellen, door op te merken dat wij er niet bij stil stonden. Toen later in oostelijk Duitsland en Tsjechië zo buiten hun oevers traden heb ik nog wel aan hun terug gedacht.
Die nacht heeft het nog behoorlijk geonweerd, waarbij de bliksem eenmaal vlakbij insloeg. De daverende klap deed Tiny dicht tegen me aankruipen. Verder sliepen we goed ondanks de goederentreinen die de hele nacht door langsreden, over de iets verderop gelegen spoorlijn en de kerkklok die voor ons de tijd bijhield
Mooi uitzicht op spoorlijn
Mooi uitzicht op de spoorlijn