Zaterdag 1 juni
Werben - Bittkau
Vandaag op de camping ontbeten, gebruikmakend van het gemak van de keuken in het toiletgebouw, waaronder een koffiezetapparaat.
Daarna gaan we zwemmen, gebruikmakend van de gelegenheid, het was zonnig, maar vanwege het vroege uur nog aan de frisse kant. Dit, echter, weerhoudt ons niet van een nog frissere duik in het zwembad. Niet te lang, om onderkoeling te voorkomen.
Daarna breken wij de tent af, pakken alles in en vertrekken.
Werben is al snel bereikt en we geven onze ogen de kost als we het stadje doorrijden. Snel rijden in het stadje is trouwens niet mogelijk vanwege de straatbedekking in het oude stadje. Granieten keien, die bovendien niet meer zo netjes liggen.
Alles is hier nog wel erg in verwaarloosde staat, erg idyllisch, maar er valt hier nog wel het een en ander op te knappen. Veel leegstand en zo. Later horen wij dat het stadje slechts negenhonderd inwoners heeft.
Hier begint voor ons de Elberoute
Als we het stadje weer uitrijden, zien wij het eerste bordje van Elberadweg.
Mooi, de Elbe is wel nog in geen velden of wegen te bekennen, maar wij vertrouwen er op dat we die in de komende weken nog wel eens zullen zien.
De Elberadweg treffen we aan zoals we ‘m nog veel zullen berijden: twee door het berijden in het ontstane sporen. Goed berijdbaar, dertig, veertig centimeter breed.
Enthousiast gaan we op weg. Als we een kilometer of vijf verderop een schuilhut tegenkomen stoppen wij even, om alvast een kopje koffie te drinken. Dan komen onze buren van de camping voorbij fietsen die net voor ons van de camping vertrokken, maar die al even snel daarna door ons voorbij waren gestreefd.
Zij stoppen met de mededeling dat wij onze waterzak verloren hebben vlak voordat we Werben waren binnengereden en dat we ‘m waarschijnlijk konden terugvinden. Een snelle inspectie van onze fietskar leerde ons dat wij de bewuste zak inderdaad kwijt waren. We bedankten de behulpzame mensen voor hun informatie, maar zeiden dat wij geen zin hadden vanwege deze waterzak het hele eind weer terug te rijden. Het echtpaar begreep ons argument. Zeker als je bedacht dat de kans ook nog bestond dat iemand anders de waterzak inmiddels had meegenomen!
Nadat wij onze koffie ophadden reden we verder.
Niet veel verder reden we langs een dorpje waar ook een bakker was. Het leek ons een goed plan om alvast broodjes te kopen en zo liep ik het pad op naar de winkel en kocht daar vijf broodjes. Toen ik terug kwam uit de winkel, was Tiny in gesprek met een man, die geďnteresseerd was in onze Bob. Ondertussen werd ik nog aangesproken door een oude vrouw, die ook nog het een en ander te vragen had. Leuk was haar opmerking, toen ze vroeg waar we vandaan kwamen, en mijn antwoord: “Uit Nederland”. Dat ze het zo leuk vond met een Nederlander te hebben gesproken!!
We praten nog een poosje met Andreas (zo heette de man waar Tiny mee in gesprek was) en uit eindelijk nodigde hij ons uit bij hem thuis een kop koffie te komen drinken. Omdat we zulke ontmoetingen altijd erg leuk vinden aanvaardden wij deze uitnodiging in dank. Andreas moest nog even brood kopen, maar wij fietsten al vast richting zijn huis.
Uiteraard stonden voor het verkeerde huis te wachten toen Andreas aan kwam fietsen. Hij woonde in de voormalige pastorie . Een groot huis (zoals te doen gebruikelijk ) Alles zeer eenvoudig, maar met een grote tuin achter het huis. Andreas zette koffie, op een voor ons wat ongebruikelijke manier: een schep grof gemalen koffie in een beker en daar kokend water over. Even het drab laten zakken, de koffie smaakt prima.
Andreas en zijn kinderen
Andreas is kunstenaar en huisman. Zijn kinderen lijken erg verlegen en durven pas op het laatst wat naar voren te komen. We praten wat en Anton grijp de gelegenheid aan om even wat muziek ten gehore te brengen als het ter sprake komt (ook toevallig!!). Dus liet Anton een paar liedjes horen, waaronder Buolala, Andreas vond dat erg leuk. Hij vond dat ik ook eens van me moest laten horen tijdens een Straatmuzikantendag in Leipzig. Konden we misschien wel ergens bij vrienden overnachten of zo.
We zijn zo al met al gezellig een uurtje op de koffie geweest, maar toen werd het wel even tijd om verder te gaan. Bovendien Andreas had ook nog zo het een en ander te doen. Ze reden we even later verder, genoten van het uitzicht, wat bij mooi weer als vandaag zeer tot zijn recht komt.
Het was trouwens te merken dat het zaterdag was want het behoorlijk druk met andere fietsers. Hele families kwamen ons tegemoet op de fiets.Omdat we nog vol zaten met koffie reden we een uitspanning voorbij.
Bij oude eiken is het goed rusten
We stopten pas bij een oude eik waar een gedenksteen was die ons moest herinneren aan een slag van de Pruisen tegen de keizerlijke legers van Napoleon. We stonden nu trouwens ook voor de keus of linksaf door Altenzaun langs de Elbe of rechtdoor de Elberoute volgen. We besloten dat het sneller was om langs Altenzaun richting Arneburg te rijden. Het was een rustige weg, om niet te zeggen doodstil. We kwamen op een gegeven moment op het terrein van een kerncentrale waarvan de bouw waarschijnlijk sinds “Die Wende” was stilgelegd. Bomen en planten waren op de omliggende terreinen al weer hoog opgeschoten en de stalen kern van het reactorvat stak roestig boven de nooit voltooide mantel uit.
Persoonlijk vind het altijd wel een mooi gezicht als de natuurlijk weer zijn plek herneemt.Verderop gekomen kwamen we bij het gebouwencomplex wat deel uitmaakte van de geplande kerncentrale. Grote delen stonden leeg en spoorrails waren ontmanteld. In tegenstelling tot andere leegstaande gebouwen uit de DDR-tijd werden deze nog onderhouden, geen naargeestige gebouwen met kapotte ruiten en overal uit dakgoten en raamopeningen opschietende bomen en struiken. Alhoewel wij daar zelf niet zoveel last van hebben, maar als je daar woont en je hebt geen werk en er is geen geld om er werk van te maken word je er volgens mij niet erg vrolijk van.
Onbegrijpelijk tientallen roestende diesellocs op een rijtje.
Al deze gedachten schieten door je hoofd als je zo langs dit alles fietst, maar stonden er verder maar niet bij stil. Arneburg stond op de borden later Storkau, Hämerten. 
Waterpoort Tangermünde
Eenmaal in Tangermünde aangekomen besluiten wij om alvast uit te kijken naar een overnachtingsplek. Helaas is het twee minuten over vier dus de VVV is net dicht. Na wat rondgekeken en -gehobbeld te hebben, want alom granieten keitjes, rijden we het stadje weer uit . We steken de Tanger over passeren Bölsdorf naar Buch. Daar proberen we ergens een kamer te vinden. Hotel zit vol en als wij onze slag willen slaan bij een pension (nee 2 pensions na elkaar) vangen we daar ook bot. Niemand aanwezig. Waarschijnlijk naar het kinderfeest dat bij de sportplaats werd gehouden. We weten niet zo gauw hoe we dat zullen oplossen, want volgens onze kaart is er voorlopig nog geen camping te verwachten. Dus rijden we maar weer verder, dan staat bij de kerk een bord met wetenswaardigheden over de omgeving. Als we dat bord raadplegen blijkt er verderop een camping te zijn! Dat probleem dus ook weer opgelost!
Dus we rijden over Schelldorf, Grieben naar Bittkau. Een bordje met het campingsymbool. Na wat omtrekkende bewegingen vinden we inderdaad de camping, een grote verblijfscamping.
We stellen prijs op een rustige plek niet te ver van de toiletten. Inderdaad niet ver van het toilet, maar gelukkig stond de wind goed, want anders was het niet te harden geweest vanwege de stank van de rioolzuivering.
Na de tent te hebben opgezet was het op het terras goed toeven, zie nevenstaande foto ?
Vandaag hebben we 67 km afgelegd.
Proost, Anton!