Dinsdag 11 juni
Auensee /Leipzig - Seeburg am see
Vandaag 68 km gereden
Fietsen langs de Luppe
Het was een uur of acht en mooi weer toen we opstonden en braken de tent op en pakten alles in en gingen vervolgens ontbijten in het restaurant.
Daarna vertrokken wij en pakten de route op vervolgden deze langs de Luppe naar mijn idee een soort bijpass van de Elster. Het was een mooie snelle route, de grotendeels met bossen omgeven route hield ons een beetje uit de luwte van de straffe wind schuin voor.. Dan weer links, dan weer rechts van de gekanaliseerde stroom. De route was goed te volgen, tot op een gegeven moment het even wat onduidelijker werd en we even een beetje moesten gokken (bordjes zoek) maar we hoorden de autobaan al in de verte en die moesten we in ieder geval onderdoor. Hmm... het was allemaal niet helemaal zeker voor ons, maar het pad handhaafde zich redelijk en we konden onder een viaduct door over een paadje langs een stroompje.
Tussen de brandnetels door, niet erg vertrouwenwekkend allemaal, maar we haalden opgelucht adem toen het pad zich verbeterde en we niet lang daarna het dorpje Maßlau binnenreden. We wisten alleen niet dat het dorpje zo heette, omdat men nu eenmaal niet verwachtte dat vreemdelingen hun woonplaats van deze zijde binnenreden.
Na ons een wijle te hebben heroriënteert te hebben doolden wij lichtelijk verder, meer op richtinggevoel dan uit ratio en kwamen wij in het plaatsje Horburg, waar wij aan een man vroegen of hij ook van een fietsroute wist. Hij bezwoer dat er in de wijde omgeving geen fietsroute te vinden was, laat staan in Horburg, doch toen een paar honderd meter verder reden troffen wij weer een routebordje, weliswaar verdiende bestrating geen schoonheidsprijs, maar de omgeving en de rust vergoede veel en het zou wellicht weer beter worden, wisten wij
Tot slot het bord
Zo belandden wij in Dölkau, stopten even bij het slot Dölkau wat volgens een groot bord gerestaureerd werd en reden toen verder af en toe hotsend klotsend over de granieten keitjes dan weer een vlak spoor zoekend langs de wegkant links of rechts, dan leidt de route ons voorbij Zweimen veldwegen op over een mooi fietspad om een plassen heen die het gevolg zijn van grindafgravingen of iets dergelijks. Groen, bloemen, een Wouw wiekend op de thermiek en speurend naar prooi, onderweg stappen we af en genieten liggend in 
Langs de plassen
het hoge gras van de stilte en rust.
Dan gaan we weer verder en komen bij Lochau weer in de drukte van alledaags verkeer en belanden dan via Döllnitz in Halle en rijden door de stad tot het station om vandaar al snel in het centrum te belanden.
Daar aangekomen rijden en lopen wat rond kopen nog een nieuwe kaart in een grote boekwinkel.
Gebruiken nog wat in een Konditorei en gaan na een oponthoud van een paar uurtjes weer verder om dan de richting van Eisleben om te zoeken eerst een stukje van Saale fietsroute en dan bij Kröllwitz richting Dölau. Omdat we na al die kilometers door stedelijk gebied wel weer even onze rust toe zijn , zoeken wij ons een weg door de Dölauerheide (meer bos dan heide)
G.F. Haendel in Halle
Daar rijden we eerst doorheen een soort fietsroute volgend, maar deze wordt steeds onduidelijker, zodat we op een gegeven moment weer op mijn richtinggevoel moeten overschakelen.
Dat is altijd toch wel spannend, want je rijdt wel een kant op , maar loopt het pad wel door, steeds smaller wordt het pad niet meer dan een spoor en we prijzen ons gelukkig dat onze Bob maar een wiel heeft, want anders hadden we een probleem gehad. Dan komen we plotseling uit het bos vandaan en rijden we een spoor langs een zanderig veldweg door de graanvelden. Het terrein wordt hier plotseling aanmerkelijk heuvelachtiger.
Gelukkig is allemaal nog goed te doen hoewel er wel de nodige stuurmanskunst bij komt kijken. Later wordt de weg weer wat, maar dat klopt wel want we rijden al weer bijna een dorp binnen.
We zijn nieuwsgierig waar we ons precies bevinden, want we hebben geen idee hoe dat dorp heet, net als eerder op de dag (’t is me het dagje wel, spoorzoeken is het devies). Als we bij het eerste huis aankomen is daar een vrouw d’r straatje aan het vegen en blijkt dat we in Bennstedt zijn. Komt dat even mooi uit, want wij hebben ons doel gesteld op een camping aan de Süßensee voorbij Seeburg.
De terreinomstandigheden dwingen ons af en toe in de beugels te gaan, met af en toe pittige klimmetjes.
Het slot Seeburg
Maar door Langenbogen heen wat klimmetjes en leuke afdalingen komen we in Seeburg, waar we tot ons genoegen constateren dat de camping niet ver meer is.
Het is een langgerekte camping langs het meer, rustig, maar de stilte wordt lichtelijk verstoord door de drukke B80 aan de overzijde. We zetten onze tent strategisch op, en nemen ons traditioneel aankomstborreltje uit de fles kruidenbitter.
Er staan waarachtig ook nog Nederlanders op de camping, motorrijders, maar die zijn als veel Nederlanders op een camping weinig spraakzaam. Dan zetten we maar koffie en eten een broodje, nadat onze missie naar het op camping aanwezige horecagelegenheid vergeefs is; die is gesloten
Anton kan het niet laten en neemt zijn muziekinstrument op en gaat de heuvels in zoekt zich een opening door het ondoordringbaar struikgewas en gaat op een mooi plekje met uitzicht op de camping en het meer en laat daar wat gezangen uit zij repertoire horen, mensen proberen er achter te komen waar het geluid vandaan komt en er klinkt wat applaus na beëindiging van de avond serenade. Tevreden daalt Anton daarna weer af naar de camping en maakt daarna samen met Tiny nog een wandelingetje met Tiny langs het meer.
En vullen de rest van de avond, tot het donker wordt met lezen en praten.
Welterusten
<
Die staat!