Lausigerteich - Staritz
Donderdag 6 juni
Anton bij de boom in Dommitzch
Toen we opstonden was droog maar grijs, we besloten de regen die bijna te pakken was niet af te wachten
En onze tent snel op te breken en elders te ontbijten, wellicht in Dommitzsch.
De rit naar Dommitzsch was erg voorspoedig, zo kon het gebeuren dat we al snel in deze plaats aankwamen. We deden wat boodschappen en gingen we de helling af richting de Elbeveer, daar was een hotelletje, hier konden wij wellicht ontbijten. Maar bij inspectie bleek het gesloten, gelukkig kwam er net iemand naar buiten en de eigenaar bleek er niet veel moeite mee te hebben, behalve voor zijn eigen gasten, ook een tafel voor ons te dekken. Zo konden we alsnog van ons welverdiende ontbijt genieten. Dat verdient een mens toch wel af en toe, bovendien het werd steeds dreigender. En toen we eenmaal weer onderweg waren begon het te miezeren, en het ging steeds harder regenen en je kan dan wel met elkaar af spreken niet in de regen te gaan rijden, maar meestal valt het wel mee. Besluit je dan eens vanwege de regen een dag te blijven, dan begint om halfelf de zon te schijnen.
Vandaag was het zo’n echte regendag. Eenmaal bij Torgau plensde het, we besloten het daar maar een beetje af te wachten. Het was een behoorlijk grote stad, met aan de oever van de Elbe een erg in oog springend slot. Met wat gedoe raakten wij in de binnenstad en zochten en vonden daar een Italiaans ijscafe
Waar we een kop chocolademelk dronken, maar het vocht en kilte zat tot in de kieren van onze armzalige lijf en de gelegenheid noodde ook niet tot een echt langdurig verblijf. Zo zwierven wij huiverend door de stad op zoek naar een betere gelegenheid.
Wat een lol hè, zo’n vakantie.
Somberend graan
Uiteindelijk vonden wij een normaalogend cafetaria, zouden wij gelijk wat gebruiken, en ons nog een poosje schuil houden voor de plensregen. Maar het was helaas geen onverdeeld genoegen, ons verblijf in deze horeca gelegenheid, telkens ging de deur weer open en voerde met elke in en uitkomende gast vocht en kou naar binnen terwijl de regen onverminderd aanhield. Een en ander deed ons besluiten om toch maar verder te trekken, zo reden wij in de stromende regen terug naar de rivier en pakten onze route weer op. Dat ging goed tot op moment bleek onze route weer kwijt te zijn, en dat ons pas echt realiseerde toe in een plaats aanbeland waren die niet op onze kaart stond. Na enige navraag bleek dat we een stuk van ons reeds gereden weg terug moesten. Ik moet trouwens zeggen dat de omstandigheden verre van gunstig om enigszins richting te bepalen, we zagen een campingbordje, maar hoe we zochten, niets te vinden, dus we reden door. Gelukkig werd het droog en we volgden een bosweg die ons volgens de bordjes in Belgern moesten brengen. Tien kilometer reden we door de bossen heuvel op heuvel grote kuilen met water omzeilend en bereikten uiteindelijk Belgern een oude met authentieke stad en even authentieke kinderkopjes belegde straten een steile straat naar beneden leidde ons terug naar de Elbe en begeleidende route.
Verdomd als het niet waar was, een bordje naar een camping de volgende weg steil omhoog, maar we hadden meer behoefte aan een lekker warm bed en een plaats om onze spullen een beetje te drogen.
Op een dag als deze toont alles een stuk minder
Toen we op een kruising kwamen, gaven de bordjes aan dat er in Staritz een pension moest zijn besloten we maar daar onze nacht door te brengen.
Pension Der Lindenhof het was weliswaar gesloten (befaamde Duitse ruhetag ), maar toen we achterom gingen bleken we er evengoed terecht te kunnen. Wij waren blij dit gevonden te hebben, want we waren er behoorlijk mee aan. Omdat de boel gesloten was, besloten we maar wat te eten op onze kamer. Belt de eigenaar op of we nog wat willen eten. “Nee, dan u”, zeiden we. “Te laat”, dachten we.
Na een lekkere warme douche en een goed bed waar we goed in sliepen ondanks de drukke weg (bleek B 182) stonden we volgende morgen verkwikt weer op