Dinsdag 4 juni
Dessau – Rustdag
Toch nog 48 km gefietst
Slot Oranienbaum
Hoewel we vandaag een rustdag hadden gepland hebben we toch nog de nodige kilometers gemaakt.
Het was mooi weer en we zijn eerst richting Oranienbaum gefietst. Een plaats die zo heet omdat er een paleis staat van een ver familielid van ons Huis van Oranje.
Het slot was wel aan een opknapbeurt toe (waar ze al meer begonnen waren) We zijn de slottuin doorgereden op de fiets.
Het hele park was behoorlijk uitgestrekt. Het leek veel op de tuinen van het Paleis ’t Loo. Er was ook nog een tuin bij in Chinese stijl, compleet met theehuis en pagode.
Oranienbaum is kennelijk tegelijkertijd met het paleis opgebouwd, want het stratenplan was duidelijk vanuit strategische oogmerken opgezet met in het midden een groot marktplein. Verder viel er niet veel te beleven. De enige gelegenheid waar we eventueel onze duizendste kilometer (net bereikt) konden vieren,was gesloten ten gevolge van een stroomstoring, dus zijn we toen we alles zo’n beetje bekeken hadden verder gefietst. Het was warm weer, en net toen we weer buiten de stad kwamen, kregen we een lekke band! Shit, hoe was dat toch mogelijk?
Ja achteraf kan ik zeggen als ik gelijk een ander velglint om het achterwiel had gelegd had ik me een aantal lekke banden kunnen besparen. Zo niet alle! Tiny opperde het wel, maar ik was zo eigenwijs dat ik dacht dat het dat niet kon zijn, want de velglint lag er goed om. Het bleek wel degelijk aan het lint te liggen.! Het was te smal en de achterband die tot 6 atmosfeer moest worden opgepompt kwam tussen de rand van het lint en de velg en daardoor bleken de knel lekjes door te ontstaan. OK maar dat werd pas echt duidelijk toen ik een oude (brede) velglint, die wij nota bene, bij ons hadden er om heen had gelegd vele kilometers en een aantal lekke banden later. Later werd het een en ander bevestigd door Frank Groot, waarvan akte!
Zo reden we verder door veld en beemd, richting Vockenrode, wat vooral in het begin nogal wat hoofdbrekens gaf omdat het me niet erg duidelijk was waas ik me precies op de kaart bevond.
Bijna letterlijk, want de weg was af en toe zo slecht dat we eenmaal pardoes omtuimelde met onze fiets, maar op een gegeven moment herkende ik weer waar we waren en reden over een smal paadje langs een sloot en tussen brandnetels en ander kruid door en belandde in Vockenrode. Hetgeen mijn humeur weer op peil bracht, want als ik ergens slecht tegen kan is wanneer ik me slecht kan oriënteren .
In Vockenrode kwamen we langs een uitspanning waar we alsnog onze duizendste kilometer vierden met koffie en koek (gebak was er niet, maar een kniesoor die daar op let). Wat opvallend aan eenvoudige gelegenheden als deze is, hier in oost Duitsland, dat er vaak werklozen tezamen komen om een biertje te drinken en te praten.
We reden daarna door, want uiteindelijk hadden we ons voorgenomen om nog in Dessau rond te kijken!
Daar belanden wij dan ook na verloop van tijd. Op het marktplein aldaar aangekomen, kochten we ons nog wat te eten. Ik kocht bij een Vietnamese kraam een portie bami en Tiny een Duitse braadworst bij een andere kraam . Nadat we nog even op de (weinig kramen) markt hadden rondgekeken . Verplaatsten wij onze aandacht naar een groot winkelcentrum.
Een bijzondere service daar was, dat je een rolstoel kon lenen, hetgeen voor Tiny een uitkomst was. We gingen bij Karstadt naar de camping afdeling omdat we nog een reservegastankje nodig hadden. Uiteindelijk kwamen wij naar buiten met een gastankje, bidon en twee joggingpakken. Viel weer mee. We keken nog rond in het winkelcentrum, maar als je verder niks koopt of gebruikt ben je snel uitgekeken. Daarna reden we nog wat rond in Dessau, maar echt bijzonder was de stad niet en het was erg warm, zodat we, nadat we op een terrasje nog een sorbet hadden genomen, niet lang daarna de stad weer uitreden. Omdat geen zin hadden om weer langs dezelfde drukke weg richting camping te fietsen besloten we langs de Mulde richting camping te gaan. Het was mooie rustige tocht, door een parkachtig landschap met grote bomen en grasland waarvan duidelijk te zien was dat het bij hoog water onder water staat. Opmerkelijk is dat er dan op zulke plekken geen huis of wat dan ook te vinden is. De paden werden nu en dan wel weer erg smal, zo smal dat ik nog een keer de macht over het stuur verloor en we omvielen, maar omdat we er langzaam fietsten viel de schade erg mee. Het was er in ieder geval erg mooi en stil, wat wij op z’n tijd erg weten te waarderen. Gelukkig hoorden we op een gegeven moment weer de Autobahn en wisten we dat we niet zover meer van de camping konden zijn.We belanden op een gegeven moment weer in Mildensee en kwamen nog langs een Lidl waar we nog wat boodschappen deden, zodat we ook nog wat te eten hadden.
Zo kwamen we weer op de camping aan, waar we later nog even hebben gezwommen in het meertje waar de camping aan gelegen was
Fietsbrug over de Mulde