Dresden - Möckritz– Döbeln
Zondag 9 juni
Vandaag 71 km gereden.
Vandaag zijn we niet al te laat opgestaan, het was bewolkt maar droog en dat is toch al weer heel wat.
We zouden vandaag weer definitief de terugreis aanvaarden.
De boel werd al grotendeels inpakt, dat is het mooie van onze grote tent, dat we alles droog kunnen inpakken. Er werd koffie gezet en ontbeten, broodjes met salami en kaas volgens een vast ritueel.
Daarna werd alles ingepakt en de bob achter de fiets gehangen.
Na te hebben afgerekend vertrokken wij van de camping. Dan merken we ,dat die heuvels van afgelopen vrijdag geen incident zijn geweest.
Want we kunnen gelijk aan de bak, we zitten hier duidelijk in de uitlopers van het Ertsgebergte.
Nog eens paarden in de wei
We rijden in een licht verzet en krachtige tred een flinke heuvel op over een in aanleg zijnde autobaan, zo te merken grotendeels door tunnels onder de bestaande bebouwing door. Door een nieuw bedrijventerrein, dan linksaf door de hoofdstraat van Klein-Naundorf, richting Freital
Vervolgens in een flinke afdaling naar Tharandt het dal in van de Wilde Weisseritz. Dan opeens is het duidelijk zichtbaar dat we in het laaggebergte belanden met fikse toppen. Daar zullen wij echter niet al te veel last van hebben want wij gaan van Tharandt naar Hartha over een weg die omhoog gaat maar met een stijgingspercentage wat goed te doen is. In tegenstelling tot de naast de, op de kaart aangegeven fietsroute die een zware klim aangeven. Helaas krijgen we in Hartha weer een lekke band, elke keer weer hetzelfde soort lek. “Hoe komt dat”, is de vraag waar we hoofd over breken. Dat band is toch echt niet te zacht, want we pompen ‘m tot zes atmosfeer op en dat kan toch geen knellek geven?? We fietsen daarna verder over een ruime rustige weg Spechthausen, Herzogenwalde richting op zoek naar het dal van de Triebisch om zodoende een fietsvriendelijke route te rijden. Af en toe een klimmetje, maar goed te doen. Helbigsdorf, Blankenstein, Tanneberg, dan onder de Autobaan door naar Nossen.
In Nossen waren we bij de Mulde aanbeland.
Hier moest ergens de Mulde-radweg zijn, maar daar moesten we even naar zoeken, navraag wil ook niet echt helpen. ’t Is goed bedoelt, maar ze beweren ijskoud dat er niets is. Als wij de Mulde oversteken zien wij geen betrouwbare aansluiting, dus nemen we de weg omhoog en zijstraten uitproberen. Deze poging lukt want wij besluiten naar beneden te gaan. Volgens onze kaart moet daar immers een weg zijn! Wij rijden langs het klooster en, zucht van verlichting, daar is de route!
Tiny, stamgasten en het bedieningsvenster
Intens genietend van de stilte rijden wij langs de bosrand en later af en toe met een klimmetje door het bos
Later kruizen wij de Mulde weer en rijden wij langs de andere oever naar Rosswein. Voorbij Rosswein rijden we door een recreatiegebied, weer de brug over naar de rechteroever. We besluiten daar bij een Gasthaus wat te gaan eten. Omdat het, wat ik ben vergeten te melden inmiddels weer mooi weer is, nemen we plaats op een lommerrijk terras en bestellen daar wat te eten en drinken daarbij een glaasje regionaal bier. Het eten en drinken wordt door ons besteld door het hiernaast zichtbare openstaande raam. Daarnaast zijn twee stamgasten te zien die van drankgebruik een beroep hebben gemaakt.
We laten het eten en drinken ons goed smaken en genieten van de hele entourage, het gedateerde meubilair, de bomen , het uitzicht en de beide, een bijna onverstaanbaar Duits dialect sprekende stamgasten. Uit dankbaarheid besluit ik enkele Hollandse liederen ten gehore te brengen, mezelf begeleidend op de Duitse Concertina, hetgeen mij al snel een groot glas pils opleverde.
Zo gaan wij na verloop van tijd, gelaafd en verkwikt verder en rijden door naar Döbeln. Daar zouden vrienden van de fiets wonen en we zouden wellicht kunnen proberen onderdak te krijgen, hoewel het voor ons altijd moeilijk is van tevoren te bepalen hoe laat en zo we zullen aankomen en daarom dus maar op de bonnefooi proberen.
Zondagsrust in Döbeln
Eenmaal in Döbeln aangekomen en na enig de weg vragen komen wij al snel bij de familie aan. In een straat met veel leegstaande woningen wonen zij in een groot meerdere verdiepingen tellend huis. Prachtig!
Echter pa en moe zijn naar een concert toe en dochterlief is alleen thuis
Eerst ziet het er slecht uit en lijkt het er op dat we verder zullen moeten trekken, maar na enig telefonisch overleg, wordt besloten dat wij de nacht op de (grote) slaapkamer van de studerende zoon de nacht mogen doorbrengen. Aldus geschiedt en we worden de volgende ochtend weer op tijd wakker.
De vrouw des huizes is dan al weer naar haar fysiotherapiewerk in Dresden toe. De heer des huizes is evenwel nog thuis en bereidt ons een uitgebreid ontbijt en vertrekt daarna naar zijn werk, eigenaar van een aannemersbedrijf, dat, vanwege de in Oost-Duitsland heersende malaise, zijn werk vindt, ver weg in Rheinland. Wij zijn toch wel verbaasd dat er, hier in het oosten waar nog zoveel te doen is, geen geld, dus geen werk te vinden is. Als we achteruitkijken naar de binnentuinen, zijn deze geheel overwoekerd en de huizen grotendeels onbewoond.