Maandag 10 juni
Döblen – Auensee/Leipzig
Er is hier op dit plein iets wat me aan huis doet denken
Na ons ontbijt vertrekken wij, maar we verlaten de stad niet voordat de fietsenwinkel ons een paar binnenbanden heeft verkocht, want de oorzaak van de raadselachtige lekjes hebben we nog niet kunnen achterhalen. Het velglint ziet er toch goed uit. Niets wat lijkt de oorzaak te kunnen zijn van dat gedoe.
Tot zover kopen we maar binnenbanden zodat ik ze niet steeds hoef te plakken.
Hiernaast op de foto is te zien, dat veel stadscentra, zoals hier in Döbeln, prachtig zijn opgeknapt, doch welke door de verwoestende overstroming van de Mulde in 2002 grotendeels teniet is gedaan.
<
we vervolgen onze route langs de mulde een mooie route en vlak, rustig..
Het is wel af en toe wel opletten geblazen want voor je weet ben je af en toe de bordjes kwijt, maar als we weer op het goede spoor zijn, worden we weer dikvoor de moeite beloond. Zo troffen we in een eik pal aan de weg het nest van de bonte specht aan, aan het gepiep te horen bewoond bevolkt door een kleine schare jonge spechten.
Een van de vele mooie panorama's langs de Mulde
Mooie doorkijkjes zijn ook ons deel zoals hier in de buurt van Westewitz. Weer even verderop een aantal kilometers voor Leisnig stappen we af om een klooster, deels een ruďne, deels in gebruik maar allemaal erg provisorisch opgelapt, te bekijken. Net als overal in het Oosten, steeds weer duidelijk geldgebrek.
Ik vraag hoe dat is gegaan met het klooster tijdens de watersnoodramp zo pal aan de Mulde, Misschien een paar meter boven het toenmalige waterpeil. Zag er toen allemaal zo vredig uit.
Kloosterkapel.
Let op het plastic zeil voor het raam!
In Naunhof vroegen we de weg aan iemand, was het een Nederlander die daar woonde. Grappig zo’n onverwachte ontmoeting, wij wilden naar een camping even verder op, aan een meertje pal aan de Autobaan. En wat ik vreesde was ook het geval. Het verkeer denderde zo vlak langs de camping dat het leek of de camping op de vluchtstrook lag.
Als je goed kijkt zie je de specht bij zijn nest
Het was drie keer niks. Bovendien was het een verwaarloosde camping uit de DDR-tijd. Dan maar verder. Zover was Leipzig niet meer en daar moesten in ieder geval twee campings zijn. Dus reden verder over Beucha, Engelsdorf en dan Mölkau om vervolgens in Leipzig te belanden. We reden door de stad en centrum, en bedachten dat het wel de moeite zou zijn om ’s avonds te gaan kijken, maar eerst moesten we een camping zien te vinden. Daarom moesten we eerst op zoek naar de Weiße Elster, de rivier waaraan Leipzig is gelegen, na enige navraag en op richting zoekend, vonden wij de rivier en reden over drukbezochte fiets- en wandelpaden langs de Elster, erop vertrouwend dat we de camping verder stroomafwaarts gelegen vanzelf zouden tegenkomen.
We reden in een behoorlijk trimmers en andere fietsers inhalend verder en verder, naar het scheen Leipzig weer uit, en dat was natuurlijk ook zo. Wel jammer het ontnam ons wel de lust om ’s avonds deze weg weer terug te rijden. Als je zo aan het rijden bent en je ziet nog geen fysieke aanwijzingen (bordjes en zo) begin je wel weer te twijfelen of er nog wel een camping was, zou niet de eerste keer zijn dat een dergelijke gelegenheid er niet meer was, toen we dan ook iemand de weg vroegen, bleek het prompt zo te wezen dat we er vlak bij waren, vijftig meter verderop stond een bordje Camping Auensee en nog eens drie honderd meter verderop, reden we linksaf de camping op, een moderne grote camping. Met slagbomen en al en een stel Finnen voor ons, waarmee de campinghoudsters (vreemd, meestal vrouwen hier in de voormalige DDR - of niet?-) hen met handen en voeten het een en ander probeerde uit te leggen. Doch ook deze barričre werd door ons genomen en niet lang daarna zetten we onze tent, op de voor ons bestemde plaats op.
Nadat we de tent hadden ingeruimd, besloten we wat te gaan eten in het op de camping aanwezige restaurant, dronken wat en zagen er definitief af van ons voornemen nog naar Leipzig terug te rijden.
Misschien zou dat er ooit nog wel eens van komen als we oud, stijf, en tachtig waren.
We reden nog een rondje over de camping, nadat ik nog een ontbijt had besteld voor de volgende ochtend in het restaurant, daarna verpoosden wij ons nog een poosje in de tent en kropen in de slaapzak
Zo hebben we vandaag 90.4 km gereden.over een steeds vlakker wordend traject