15 juli Bernay 2006 Frankrijk
Het is onze tweede avond in Bernay, dat wil zeggen; in een buitenwijk van deze plaats. Ik overdrijf niet als ik zeg dat het een ietwat saaie wijk is, zeker niet.
De camping municipale is een goed voorziene, met gelukkig voor kleine kampeerdersveel schaduw en goede sanitaire voorzieningen. Verder is het kennelijk een gewilde plaats om te overnachten van, met name, Nederlanders en Britten op weg naar zuidelijker bestemmingen en vice versa
Gevolg de camping staat elke avond weer vol staat om de volgende dag zijn bevolking weer net zo hard te verliezen.
De camping ligt zoals zovaak voorkomt boven op het plateau. Een pittige klim is nodig om vanuit het stadsmidden op deze camping terecht te komen.
Hoe zijn we in Bernay terechtgekomen?
In ieder geval niet op de fiets, want deze lag achterop een wagen van een autohulpdiens!
Gistermorgen op 14 juli zijn we vroeg vertrokken van ons kampeerplekje op een grasveld in Merlerault. We hadden onze tent daar opgezet op aanraden van een paar behulpzame Fransen. Tiny was namelijk bij aankomst in Merlerault helemaal op en aangezien er geen camping was in dit stadje, restte ons niets anders dan onze toevlucht tot dit ( zo slecht nog niet) plekje. Het vroege tijdstip van vertrek is trouwens niet ongewoon omdat we deze vakantie vanwege de grote warmte bij voorkeur vroeg vertrekken om de grootste hitte van de dag te kunnen ontwijken en in ieder geval in de ochtenduren daar niet al te zeer aan bloot gesteld te worden.
Vanwege het pittige karakter van het Normandische heuvellandschap had ik donderdagavond de route aangepast, waardoor we na een kilometer of twintig in het stroomdal van de rivier de Cherrentonne terecht zouden komen om vervolgens de stroom zoveel mogelijk tot aan de Seine te volgen, in de hoop daarmee, het ons, qua klimmmen, even gemakkelijker te maken.
Vanaf ons vertrekpunt konden we bijna onmiddelijk aan de bak en al snel hadden we een aantal pittige beklimmingen achter de kiezen.
Bij Le Sap André kwamen we in de vallei terecht van de Charrentonne terecht. Niet dat het parcours nu één strakke afdaling werd, maar het werd toch aanmerkelijk vlakker dan daarvoor.
Eenmaal langs de Charrentonne rijdend ontdekten wij een mooi plekje om even een koffiepauze te houden.
Als je zo een plekje ontdekt dan weet je weer waarom een mens zich zo zit uit te sloven tijdens zijn vakantie. De rust en het kabbelende water van het riviertje. Samen met het ruizen van de wind door de bomen is dat het enige wat de stilte doorbreekt. Deze geluiden, echter lijken de rust alleen maar te versterken!
Een rust die je overkomt en bij mij persoonlijk een tinteling van geluk teweeg brengt.
Persoonlijk ben ik zeer gevoelig voor zulke momenten en ontroeren mij.
Je vraagt je, op zo'n moment, af hoeveel Nederlanders op deze plek hetzelfde is overkomen.
Waarschijnlijk heeft nog nooit een Nederlander op dit plekje gezeten. Want wie zal, net als wij, met de fiets langs de D312 gereden zijn en, o toeval, gestopt zijn bij dit plekje!
Toen we later weer verder fietsten, over deze stille weg, nauwelijks breder dan een gemiddeld fietspad in Nederland, met waarschijnlijk vanwege de 14de juli, praktisch autovrije weg, genoten we van het prachtige decor van het Normandische landschap.
Echter, dan blijkt maar weer eens hoe breekbaar het geluk is!
Tiny had al eerder opgemerkt dat het achterwiel aanliep tegen het remblokje en ik besloot er toch maar naar te kijken en constateerde dat de achteras redelijk veel speling zat en besloot dit te verhelpen door de conussen van de achteras wat aan te draaien.
Toen ik daar mee doende was ontdekte ik dat ik daar zo niet zoveel aan kon doen omdat ik ondanks mijn verder toereikende gereedschap wat ik, door schade en schande wijs geworden, altijd meenam, dat mij een tweede passende sleutel ontbrak.
Gelukkig stonden hier een aantal huizen aan de weg en ik trok de stoute schoenen aan om bij een van deze huizen de ontbrekende sleutel of tang te lenen.
Wij troffen een vriendelijke bewoner aan die bovendien over voldoende gereedschap beschikte en samen met hem probeerde wij de speling uit de as te halen. Hetgeen op zich lukte. Echter, vlak voordat we stopten had ik gevoeld dat fiets doortrapte en ontdekte dat ondanks het aandraaien van de schroeven dit doortrappen niet verdween.
Hadden wij twee jaar geleden in de Eifel last gehad met het niet meer functioneren van de freewheel in de terugtrapstand, dit was veel ernstiger, want nu was het niet mogelijk om één trap vooruit te komen.
Einde verhaal!
Bij het uit elkaar van de freewheelbody bleek dat de aandrijfkrans van body door de speling en de grote kracht die wij met onze tandem met hondenkar op dit kwetsbare onderdeel hadden uitgeoefend, totaal aan gort was getrapt.
Het vervelende daarvan was dat juist dit probleem niet anders op te lossen was dan door de achteras te vervangen door een nieuwe, maar omdat het in het geval van onze tandem gaat, en om een naaf voor een 48-spaaks achterwiel, was dat niet zomaar te koop.
Al was dit voorval pal voor een goedgesorteerde fietsenwinkel gebeurt en op een moment dat een behulpzame fietsenmaker dit onmiddellijk had willen verhelpen.
Maar we stonden niet voor een dergelijke winkel maar zo een beetje in the middle of nowhere en het was vrijdag 14 juli, dus feest in Frankrijk! Behalve natuurlijk op dit wegvak, geween en geknars der tanden en kleine vloekjes, waren te horen.
Verde gaan de helling af, zou geen probleem zijn, maar hoe moesten we verder op het vlakke, om van de klim maar te zwijgen.
Ik zou nog wel een tijdje lopend kunnen volhouden en de hond ook wel, maar Tiny die slecht loopt tengevolge van een vroegere polio, zou dit niet lang volhouden.
Ik moest terugdenken hoe ik eens in Noord-Finland, mijn achteras brak en 45 kilometer heb gelopen om daar een werkplaats te vinden waar een vakkundige man mijn achteras heeft gelast, maar toen was ik 26 jaar! Bovendien dit is een beladen tandem, met een kar er achter, nog wel even wat anders dan een gewoon fietsj met twee tasjes en een tentje.
Ondertussen betreurde ik, waar ik al eerder aan refereerde, geen achterwiel hadden met een ouderwets tandwielblok met freewheel te hebben laten monteren, want dan had ik een reservetandwiel en -ketting meegenomen en hadden we na een halfuurtje weer op de fiets gezeten.
Maar achteraf kijk je altijd de koe in kont!
Maar wat nu te doen? Vroegen we ons af