Donderdag 6 juli
Chiri Ourchamps – Cires les Mello.
Zoals te verwachten hadden we heel wat minder moeite om de helling terug naar de N32 te nemen
Een drukke weg die we gelukkig al weer snel konden verlaten . Linksaf over de spoorweg en langs de spoorlijn tot Pimprez, waar we eerst het kanaal overstaken en vervolgens de Oise.
We stopten nog even ijde brug over de Oise om Terry de gelegenheid te geven wat te drinken, maar dat was als zo vaak vergeefse moeite, omdat dat stomme hond onze goede bedoelingen weigert te begrijpen en omdat die peukenperser, al is de kant ook maar een beetje steil, niet durft
Dan rijden we verder. Voorbij Bially rijden wij een stuk door het Foret de Laigu. Deels over een rustige bosweg deels wat drukkere wegen via Chois komen wij op een fietspad langs de rivier richting Compiegne. Een wat merkwaardig fietspad omdat dit hoog ligt ten aanzien van de gewone weg. Bovendien heeft men op een volkomen onlogische wijze belemmeringen op het fietspad aangebracht die voor onze tandem met aanhanger moeilijk te nemen waren..
Maar zoals altijd: samen komen wij er wel uit!
Nadat in Compiegne nog even koffie te hebben gedronken, het een en ander te hebben bekeken ondermeer de prachtige Jacobskerk. Kwamen we elders in de stad het stel Compostellagangers tegen, die we onderweg al verschillende malen hebben ontmoet en en praatten wat bij. Zij vertelden enthousiast over verblijf in een hotel in dezelfde plaats, waar zij het zo hadden getroffen, qua gezelligheid (finale voetballen met veel Franse toeschouwers. 
Toen we daarna verder reden moesten even goed kijken, hoe weer op de route te komen.
We wisten dat we over de spoorweg moesten, en dat lukte uiteindelijk. Arie merkte een onderdoorgang op.
We staken maar even lopend de weg over , door de berm kwamen we op iets liggende we en reden even daarna de onderdoorgang door onder weg en spoorweg.
Eenmaal in Venette kwamen we weer snel op de route terecht .
Natuurlijk prompt een klim, waarbij ik even verkeerd schakelde. De ketting liep daarbij vast tussen voorblad en crank, zo vast dat ik het niet zomaar los kreeg.
Dat noodzaakte mij het voorblad los te halen van de crank. Omdat ik het goede gereedschap daarvoor bij me had, was dat niet het werk, maar komen je handen wel onder de smeer te zitten.
Toen ik zwetend en zwoegend zo bezig was met de reparatie viel me op dat een fransman aan de overkant van de straat het tafereel volgde.
Wat schetst onze verbazing; toen ik klaar was en mijn handen zo goed en zo kwaad als het ging had schoongemaakt, kwam hij aanzetten met een teiltje warm water, zeep en een handdoek.
Kijk! Als me zoiets overkomt krijgen de Fransen van mij er gelijk 100 punten plus de bonus erbij. Ik zie dat in Nederland niet zo snel gebeuren. Is mij tenminste nog niet overkomen
Eenmaal voorbij dit klimmetje was het traject, weliswaar niet helemaal vlak maar we schoten lekker op langs de D80.
Voorbij Remy haalden we bij het viaduct onder de A1 reden haalden wij een vrouw van middelbare leeftijd in die de pelgrimage naar Santiago de Compastello in haar eentje liep.
Tiny vond het dapper van die vrouw om dat aan te durven. Gemma en Arie konden zich wel in haar woorden vinden.
Eerst reden wij door het plaatsje Catenoy, waarop allerlei schilderachtige dorpjes volgden
De situatie Breuil le Sec was lichtelijk verwarrend.
We kregen eerst een kilometers lange klim voor de kiezen, waarna we na een kilometers lange afdaling in Liancourt terechtkwamen. Goed om wat boodschappen te doen, maar we bevonden ons niet meer op de route.
We besloten onze route dan maar wat aan te passen en reden een stuk langs een behoorlijk drukke weg wat niet erg prettig was, vooral omdat we ook nog we in de hitte toch weer een stuk omhoog gingen na een aantal kilometer sloegen we links af een weg richting Cires les Mello.
Weer een flinke afdaling een mooi rivierdal in en kwamen na niet al te lange tijd in Cires les Mello.
Echt een mooi dorp, we bedachten al dat we het eenmaal op de camping het stadje te eens goed te bekijken. Echter, helaas, helaas, de camping bleek prompt pas een flink aantal kilometers verderop te zijn.
Maar eind goed al goed, morgen zouden we wel zien hoe we verder zouden gaan en en de anderen ontbrak de lust om nog even terug te gaan naar het stadje
Deze camping naturel, zoals hij werd genoemd, was, in tegenstelling tot die van gisteren een mooie. We konden onze tenten op een ruim, schaduwplekje opzetten.
Ik ging alleen op de tandem nog even het terrein verkennen.In een dorpje verderop ging ik linksaf een zijweg in en reed de heuvel op om de zwaarte te testen. Boven aangekomen keerde ik weer, daar bleek een soort ontmoetingsplaats van de dorpsjeugd te zijn, maar dat was voor mij niet de reden om te keren Echter om aan de andere kant weer een flinke afdaling te nemen vond ik een beetje teveel van het goede. Zou ik immers ook weer omhoog moeten.Bovendien, mijn verkenningsmissie was geslaagd.
Ik reed weer in gestrekt tempo terug naar de camping, waar we nog een wijntje dronken, tot de duisternis inviel, en de dag plaatsmaakte voor de avond om onmerkbaar weer onmerkbaar over te gaan in de nacht!
Dit was namelijk niet altijd zo. Vaak konden we tijd aardig bijhouden doordat een kerkklok de uren en halfuren sloeg.
Wij stonden tijdens de reis ergens op een camping,die vlak bij het dorp lag. Kwamen er een paar Nederlanders (Camperkampeerders) aan en die vroegen mij:"Hebben jullie nog last van de kerkklok?".
Ik antwoordde toen:"Vannacht om één uur viel dat best mee"
Deze pagina is voor het laatst bijgewerkt op: 04-08-2006 om 00:43:50