Maandag 10 juli
Chartres – Frêteval

Het beloofde weer een stralende dag te worden, dus weer vroeg op pad.
Al snel zagen we alweer de eerste sticker waardoor wij wisten terug op de St-Jacobsroute te zijn aanbeland.
Het valt ons op dat hoe verder we komen in Frankrijk hoe beter de route gestickerd is. D.w.z. dat in geval van twijfel altijd kan worden gezien wat het rechte pad is. Wil je route blijven volgen? Volg de sticker op paal of bord
Eenmaal uit de vallei van de Eure was het profiel van het landschap dusdanig dat wij vrij eenvoudig de kilometers onder ons wegtrapte. Heel veel korenvelden afgewisseld met akkers met het goudgeel van bloeiende zonnebloemen.
Verder kwamen we nog door menig dorp het ene nog schilderachtiger dan het andere. Hier en daar een Chateau. Kortom voor elk was wils Vlak voor Bonneval passeerde wij het tracé van de TGV waar Gemma nog een foto van wou maken, wat niet meeviel, want die dingen gaan nogal snel.
Ik weet niet of dat komt door hun naam Train de Grande Vittesse of net andersom.
Volgens mij is dat “net andersom” de reden is, anders had ik ons voertuig ook zo genoemd. Hoewel, Arie roept telkens als wij bij een afdaling voorbij stormen om de volgende helling sneller te kunnen nemen; "Hé, daar gaat de TGV!"
We reden hier vlak langs de Loir, met erven van buitenverblijven aan het riviertje. Ik vroeg me af hoe het zou zijn in geval van overvloedige regenval. Zou niet anders kunnen of men zou dan last van een overvloed aan water hebben. Zo kwamen we in het centrum van Bonneval met een zijn opvallende oude poort. Wat mij opvalt in Frankrijk dat zulke oude bouwwerken in tegenstelling tot in Duitsland en Nederland heel vaak niet gerestaureerd zijn. We stapten bij de poort van onze fietsen want de doorgang werd belemmerd door de markt.
Het valt ons wel op dat de Franse markten veel groenten en fruitkramen, maar ook kramen waar men gegrilde, kip, eend en konijn te koop aanbiedt. Eenmaal over de markt lopend was het wel handig om gelijk wat fruit en dergelijke te kopen.
Ik kon de verleiding niet weerstaan, om een paar gegrilde eendeboutjes te kopen. Welke ik later zelf heb moeten opeten, omdat Tiny daar geen trek in had. Zij houdt niet van kluiven.
Terry in de Doggyride kreeg ruimschoots aandacht van het winkelende publiek. De Fransen blijken opvallend hondvriendelijk.
Hetgeen ook valt te constateren als je door dorpen en buitenwijken rijdt hoewel dat feit op zich niet direct van hondvriendelijk gedrag hoeft te getuigen, maar veeleer maken heeft met ongewenst bezoek.
Zo laten wij vaak, al fietsend, een spoor na van blaffende honden. Gelukkig is Terry zo doof als een kwartel anders zou hij misschien nog hebben gereageerd op al deze hondse aandacht en dan was het geblaf helemaal niet van de lucht geweest Nu beperkte hij zich tot periodiek gepiep achter onze rug. Hetgeen ook behoorlijk kan irriteren, vooral als je bezig bent met een stevige klim.
Wat ons overigens ook opgevallen is in de jaren dat wij onze vakantie op de tandem doorbrengen:
Dat elk dier wat je hoopt te kunnen bespieden in zijn natuurlijk habitat, het op een lopen dan wel vliegen,zet. Terwijl het gevaar niet schuilt in ons vervoer, maar eerder in dat monster op vier wielen, getuige de talloze ontzielde lichamen van gevogelte en kleine zoogdieren.
Het overstekend groot wild zagen we dit jaar slechts op witte driehoekige borden met rode rand.
Dat was een aantal geleden in de VS wel anders, want op de route die we daar hebben gefietst zag je tenminste ook groot wild in alle staten van ontbinding. Van vers tot aan flarden gereden, vaak herten, gelardeerd met een afgrijselijke lijklucht..
Ik geef toe dat deze dieren niet meer weglopen, maar als u het ons niet kwalijk neemt, gaan we niet over tot een nadere observatie als de hersens van onderhavig aangereden wild vastgekoekt liggen op het gloeiend hete asfalt..