Even later zochten wij door de nauwe straten van deze stad ons weer een uitweg uit Meru. We kwamen er al snel achter dat wij onder een viadukt door al weer snel in de pedalen moesten.
Voorbij de A16 was een lange rechte weg, richting Henonville, in lichte afdaling waar we min of meer over heen vlogen. Heel merkwaardig dat het soms moelijk is om de gewenste snelheid vast te houden en dan zomaar opeens een nauwelijks merkbaar dalende weg met gangetje van tegen dertig over te denderen. Op dat moment waren wij voor Gemma en Ariew niet te achterhalen, daarom besloten we op de kruising bij Henonville maar even op ze te wachten
Eenmaal in Henonville besloten we op het dorpsplein tegenover het Chateau de Henonville onze middagpauze te houden.
Het bleek dat we daar nog wat inkopen konden doen. Brood en wat andere levensmiddelen.
Zo zetten wij thee en lunchten wij daar in de schaduw van de lindebomen met uitzicht op de helling welke wij later na het eten hadden te nemen. Deze klim echter was nog maar een voorproefje van wat ons te wachten stond.
Veel klimmen en dalen, maar de beloning is altijd weer genieten van mooie vergezichten. Dat wel!
Daarna volgden we de route door een landschap waar klimmen en dalen meer tot de regel dan tot de uitzondering behoorde. Eenmaal in Ruiel had ik weer hetzelfde euvel als wat ik gister heb meegemaakt.
Weer de ketting klem, weer gefikst en weer een Fransman die mij de gelegenheid bood mijn handen te wassen. In dit geval troonde hij me mee naar zijn garage.
Opmerkelijk was wel dat klim van Oinville sur Montcient, meer was dan zomaar een klim, althans een waarschuwing over de lengte en zwaarte was in de routebeschrijving op zijn plaats geweest. Niet dat zoiets echt helpt, maar toch, je kan je daardan in ieder geval mentaal op voorbereiden….
Aan de andere ging de weg weer in een soort vrije val richting Gargenville.
Daarna volgde de oversteek over de Seine, waar het gezien het tijdstip het verkeer behoorlijk heftig was. Zo druk dat wij er voor kozen om het gedeelte pver de bruggen te voet af te leggen.
Aan de overkant in Mézieres aangekomen kwamen wij tot de conclusie dat het wel mooi was geweest. De volgende camping lag voorbij (weer) een klim van drie kilometer met een aangegeven hellingspercentage van zeven procent. We waren door warmte en het gesjouw een beetje aan het eind van ons Latijn. Bovendien pakte donkere wolken zich boven ons hoofd samen, bovendien bleef ik, door een onverwachte beweging weer met mijn voet in mijn klikpedaal hangen, Daardoor rolde wij weer om waarbij ik mijn knie behoorlijk beschadigde door de ruwe aanraking met het asfalt.
Wij besloten nu dat we deze nacht in een hotel zouden doorbrengen, welke niet moeilijk te vinden waren want deze waren op een steenworp afstand Deze nacht brachten wij door in een Campanile hotel, we kozen voor dat hotel omdat we daar ook een restaurant bij was. We schreven ons in en konden onze fietsen met kar, bagage en al in een zaaltje zetten voor de nacht. Toen we ons hele hebben en houden eenmaal binnen hadden gezet en weer het hotel binnenstapten, begon het te hozen.
Als dat geen vingerwijzing Gods is ,dan weet ik het niet meer!
Na ons te hebben gedoucht en omgekleed, verlangden wij naar een hapje eten en het werd best nog weer even gezellig.
Maar aan alles komt een eind,ook deze dag, daarom zochten wij onze kamers op om op een echt bed van een welverdiende nachtrust te genieten.