Nadat wij onze tent hadden opgezet en verder hadden geïnstalleerd op de camping van Bernay was onze zorg: “Hoe komen wij weer terug in Nederland”.
We bedachten ons dat Edward, de zoon van Tiny, waarschijnlijk diegene was die bereid zou zijn én ook in staat was, ons op te halen met een gehuurde bestelbus.
Wij belden hem dan ook op met de vraag of hij, als wij geen andere oplossing zagen, bereid was ons uit de brand te helpen.
Dat was voor hem geen enkel probleem, mits wij bereid zouden zijn tot na het weekend te wachten, want hij moest in het weekend filmopnamen maken.
“Ik zoek wel op het internet uit, waar ik het beste een busje kan huren”
“Prima. Neem je tijd wij hebben nog een hele week vakantie”,was ons antwoord,”het is mooi weer en we vermaken ons hier wel”.
“Zeg, Edward”, vroeg Tiny,”heb je wel genoeg geld op je bankrekening staan? Als dat niet zo is moet je dat wel zeggen, dan maken we wat over. Trouwens, we willen ook de mogelijkheid onderzoeken of er nog andere mogelijkheden zijn om thuis te komen”.
Aldus spraken wij af.
Nu was er een Nederlander die had gehoord van onze problemen en aanbood ons daarbij te helpen.
Wij aanvaarden dat aanbod met graagte omdat deze man de Franse taal aanmerkelijk beter beheerste dan wij.
Zo gingen wij eerst proberen uit te vinden of er nog meer mogelijkheden waren om terug te gaan naar Nederland met ons hele hebben en houden
Met behulp van onze Nederlander en van de campingbeheerster die over internet beschikte en voor ons via dat internet keek en grondbeleid, kwamen we er uiteindelijk achter, dat onze eerste gedachte de beste was. De trein bleek erg moeilijk en een busje huren hier in Bernay en in Nederland afleveren bleek ook niet mogelijk.
Daarom besloten wij geld over te maken naar Edward zodat hij een bestelauto kon huren.
Dinsdag zou hij ons komen ophalen!
Wij hadden nog steeds vakantie! Eén nadeel was, dat wij geen vervoer hadden én er was geen mogelijkheid een fiets te huren! Omdat Tiny geen grote afstanden kan lopen, was wandelen naar de stad geen optie.
Gelukkig bleek er een busje te rijden die ons voor vijftig cent naar de stad bracht.
De camping zelf lag in een buitenwijk, waar weinig te beleven was, dus bood deze voorziening een goed alternatief om op z'n tijd de slopende hitte op de camping te ruilen voor die in de stad.
Zaterdag was er markt in de stad, constateerden we, toen we bij het station uit het busje stapte. Markt brengt toch altijd leven in de brouwerij. Wij konden het verschil goed merken toen de markt na drie uur werd opgeruimd. Een kanon afschieten, was misschien te gevaarlijk geweest, want daarvoor waren nog net teveel mensen op straat, maar de levendigheid van die morgen was verdwenen.
Ondertussen hadden wij in ieder geval wat van de stad gezien, het één en ander gekocht en op een schaduwrijk terras wat gegeten.
Daarna zochten wij de bushalte bij het postkantoor op en lieten ons terugrijden naar de camping.
Deze was inmiddels al aardig volgelopen, met name, met Nederlanders en Engelsen op doortocht naar het zonnige zuiden.
Alhoewel het hier in Normandië zonnig en warm genoeg is!
Eenmaal terug op de camping zochten we de schaduw weer op. Ik maakte een poosje muziek, wat sommige er toe aanzette om te komen vertellen hoezeer zij het waardeerde.
Zo maakten we een praatje, ook met onze Engelse buren, twee echtparen, die een aantal dagen op deze camping bleven om de omgeving op de fiets te bekijken. Hetgeen zij ook alle dagen deden, ondanks de moordende hitte.
Zondag ontdekte ik, toen ik de hond uitliet een mooi bospad en vertelde Tiny bij terugkomst over mijn ontdekking. Die middag besloten we om toch maar, al was het maar een half uurtje, een wandelingetje te maken over dit pad.
We besloten het er op te wagen, want om nu de hele dag op een bijna verlaten camping te zitten in de zinderende hitte, wil je eigenlijk ook liever niet.
Dus zo gebeurde het dat wij het lommerrijke bospad op zochten, en genoten van het uitzicht over de vallei.
Op een paardenrenbaan beneden in het dal, draafden paarden achter een verrijdbare paardenstal aan die op z'n beurt weer achter een 4wheeldrive aanhing (een sufkut in een kutsuv?). Wij benijdden deze beesten niet.
Wij kuierden liever over dit bospad, met zijn grillige boomstronken langs de kant, allerlei planten en paddestoelen en genoten van de rust die door niets werd verstoord.
Kalm aan en breek het lijntje niet!
Zo kwamen wij weer op de camping aan waarvan de bevolking geleidelijk weer toenam en waar het de twee Engelsen tot onze verbazing nog steeds aan het tafeltennissen waren.
Ja dat is ook zo, deze Engelsen (niet te verwarren met onze fietsende buren) behoorden ook tot de blijvertjes. Zij bleken veel plezier te beleven aan het heen en weer slaan van een balletje over een tafel met een netje in het midden, desnoods de middaghitte trotseren.
“Ieder zijn meug”, sprak de boer, en hij vrat koeienstront.
Maar wij hebben geen recht van spreken, want als er niets was tussen gekomen waren we nu, diezelfde gloeiende hitte trotserend, aan het fietsen.
Die avond werden we door onze Engelse buren uitgenodigd voor drankje en een hapje, zo kon het gebeuren dat het al donker was, toen wij in onze slaapzak kropen.
Zo werd het alweer maandag. We hadden bedacht om in de loop van de dag nog maar weer eens naar het centrum van Bernay te gaan: a. Om de stad nog wat uitgebreider te bekijken en b. om de camping te ontvluchten.
Het bleek al snel dat we al meer van de stad hadden gezien dan we dachten en verder bleek op maandag niet zoveel leven in de stad te zijn omdat de meeste winkels dicht waren. We hebben nog wat rondgewandeld, wat boodschappen gedaan en op een bankje bij de rivier wat, gegeten en gedronken.
Omdat de atmosfeer in de stad loom en verstikkend was, ook in de schaduw, zijn we maar weer naar de camping teruggegaan omdat daar tenminste nog af en toe een verfrissende wind woei.
Niets voor mensen die graag onderweg zijn om op een camping te blijven hangen.
Zo werd het verlangen naar het einde van deze vakantie sterker en waren we de volgende dag blij dat Edward zo tegen zonsondergang de camping op reed en wij huiswaarts konden keren.