Dinsdag 4 juli 2006
St-Amand les Eaux – Honnecourt sur Escaut
Vandaag verlaten wij camping Muggebeer, zoals wij deze camping als ervaringsdeskundigen zijn gaan noemen.
Voor alle duidelijkheid; dit is niet de vertaling van de Franse naam!
Na vertrek, was het de eerste zaak terug op de route te komen, maar dan moesten we eerst de D40 zien te vinden!
Daar slaagde we uiteindelijk wel in nadat we eerst waren verleid door een bedrieglijk mooi pad langs de Scarpe, maar al snel keerden we op onze schreden.
Het mooie pad langs een smalspoorrail en Scarpe ontaardde in een dood spoor.
Gelukkig kwamen we daar al snel achter en het gezegde luidt nu eenmaal niet voor niets:”Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.
Zo kwamen we dan toch op de D40 terecht, een onaangenaam drukke weg, gelukkig kwam daar een einde toen we komende over een viaduct over de A28 konden kiezen voor een aanmerkelijk rustiger route, door Hasnon de D955. Zo kon het gebeuren dat we rijdend over vlak parcours tussen graanvelden en bossen in Hornaing terecht kwamen, terug op de St-Jacobsroute
Zo reden we door Erre langs een kerncentrale richting Sameon.
In Sameon was een Tabac een kop koffie waar we binnen traden en koffie bestelden.
Voor het eerst op de koffie in een Tabac, kregen we ook voor het eersr expresso in kleine kopjes gepresenteerd. We ontdekten later dat je deze ook in grotere kopjes kon krijgen, dat is wel handig om te weten, want kopjes van dit formaat had ik er minstens twee nodig. Mijn caffeïneshot heb ik wel nodig om bij mijn positieven te komen.
Nadat we nog wat handen hadden geschud met binnenkomende Fransen, nee niet omdat we weg gingen, maar het bleek de Franse wijze van begroeting bij binnenkomst. Wij als Hollanders staken bij vertrek ons hand op met een "au revoir" om naar onze fietsen terug te keren.
We fietsten verder door het landschap dat allengs al weer heuvelachtig werd, waar pittige klimmetjes in waren aangebracht met even pittige afdalingen. Meestal in deze volgorde.
De weg nummers warem opeenvolgend D130 en D49. Voorbij Wasnes-au-Bac kwamen we over het Canal de Senseé, wat ik eerst nog even verwarde met Senseo, maar dat kwam wellicht door de net gedronken expresso. Maakt je scherp!
In Cambray kruistte onze weg, weer die van de Schelde, met als toegift het Canal de St-Quentin. We stonden niet lang stil bij deze (hernieuwde) kennismaking want het was etenstijd en dan gebeurt het wel eens dat je het belang van zulke ontmoetingen uit het oog verliest.
Wij reden door naar het centrum van de stad alwaar ruime keuze aan eetgelegenheden was. We kozen voor een mooi terras nabij een fontein. Het water liep over de randen en wij bedachten dat Terry dat wel prettig zou vinden. Kon hij wat drinken! Doch ook Terry heeft zijn trots, die prefereerde een bak water door de bediening bezorgd, welke ook ons tussen de bedrijven door van vers water in de bidons voorzag. (Waarvoor onze oprechte dank)
Wij lieten ons het bestelde eten goed smaken en nadat Gemma nog op zoek was gegaan naar een stempel reden we door.
Hoewel we eerst nog gezocht hebben naar een park wat ergens in de buurt moest zijn, In verband met de warmte wilden we eigenlijk nog wel eerst even korte siësta houden, maar toen we dat niet konden vinden, vervolgden wij onze trip. 
Het blijft klimmen en dalen zelf, hoewel het routeboekje suggereert dat we langs het Canal St – Quentin en Schelde fietsen, wat in mijn belevenis vaak betekend dat het terrein wat vlakker is, maar niets is minder waar, doch het is al in de game.
Daar staat tegenover dat we genieten van de verre vergezichten.
Na een korte afdaling komen we langs de Abdij de Vaucelles en stappen af om de Abdij nader te bekijken. Een blik binnen de poorten of deuren is ons niet gegund en we worden geconfronteerd met een ingeblikt Gregoriaans gezang wat voortdurend wordt herhaald.
Het is Gemma wel gelukt een stempel voor haar bedevaartsboekje te bemachtigen.
Omhoog en omlaag gaat de weg, maar ons kan het niet deren, want het routeboekje beloofd ons een camping in Honnecourt en deze is er ook, pal aan de Schelde gelegen wat hier nog slechts een kleine stroom is.
Wij kunnen onze tent op een schaduwrijke plek opzetten, vlak bij een grote overkapping waaronder tafels en stoelen staan, die ons de3 mogelijkheid bieden op een iets comfortabeler manier eten toe te bereiden en op te eten.
Gemma en ik gaan nog even wat boodschappen doen voor het avondeten.
Verder geef ik nog een klein avondconcert, hetgeen, gezien de reacties, op prijs wordt gesteld door de overige campingbewoners.
Zo is ook deze dag weer tot een eind gekomen en is het tijd geworden om ons doormiddel van een goede nachtrust voor te bereiden op dag die komen gaat.
O ja, het heeft die avond ook nog even wat geregend, een gebeurtenis die ik niet onvermeld wil laten.
Hoewel deze regen niet in de schaduw kon staan van de hoeveelheden die de onweersbuien, die verderop met veel lawaai voorbijtrokken, op het dorstige land hadden losgelaten.
Deze pagina is voor het laatst bijgewerkt op: 03-08-2006 om 15:32:02