Woensdag 5 juli
Honnecourt sur Escaut – Chiry Ourchamps
Ik was vroeg uit de veren en ging maar een eindje wandelen, met een tweeledig doel.
A: De hond uitlaten.
B: Zelf even weten of ik een rondje kon lopen tot de sluis en over de weg terug naar de camping.
Ik kan u mededelen: beide doelen werden gehaald!
Toen ik terug kwam op de camping na langs het kanaal du Quentin tot de sluis en over de weg terug naar Honnecourt te zijn gelopen, was ook Terry uitgelaten. (Ten overvloede)
Mijn fietsmaten, bleken bij terugkomst ontwaakt uit hun schoonheidsslaapje, en ik wenstte een ieder een goedemorgen
Tevreden zette ik het water op onze spiritusbrander en zo combineerde de voorbereidingen van het ontbijt, met het inpakken onzer kampeerspullen.
Na het ontbijr kwam de karavaan in beweging en vatten wij de route weer op.
Bij Catelet moesten wij er weer aangeloven. Klimmen en dalen, de bron van de Schelde moest zich hier in onmiddellijke nabijheid bevinden. Ik was wel een beetje benieuwd naar deze bron, maar Arie en Gemma hadden al weer een kleine voorsprong genomen, en zij hadden het bordje naar de bron gemist, zodat, solidair als wij zijn, maar doorfietste. Later hoorden, uit betrouwbare bron wij dat wij niet veel aan de bron hebben gemist.
Volgens zijn zeggen was de zogenaamde bron niet meer dan een modderig poeltje. Iets anders wat ik me voorstel bij bronnen: Helder water opwellend uit een bron, maar oké mijn opvatting is, wanneer je iets niet hebt gezien, je het ook niet gemist hebt!
Zo bereikten we na nog een tijdje het fietspad langs het Canal de St-Quentin. Niet lang daarnaa kwamen we in St-Quentin aan, gelukkig niet al te laat, want deze stad bleek aankomstplaats in de Tour te zijn. Aan de andere kant, helaas want het zou het ook leuk geweest te zijn als we later in de middag in de plaats zouden zijn aangekomen en wij als Tour-liefhebbers de aankomst hadden mee kunnen maken.
Echter we konden er vrede mee hebben de opwinding te voelen die vooraf heerst in een aankomststad.
Eenmaal aan de veilige kant van de Tourbarrière besloten wij op een pleintje bij het parcour in de hectiek van de stad onze koffiepauze te houden.
Ik haalde bij een boulangier een paar lekkere gebakjes en die lieten we ons goed smaken.
Na deze pauze, verkwikt en aanmerkelijk aangedikt, reden we verder manoevrerend tussen een parade van antieke fietsen en dergelijke
Eerst nog een druk stukje stadsverkeer daarna weer over de D67 naar St-Simon.
De route volgend naar Noyon merkte wij dat de overheersende warmte ons weer parten dreigde te gaan spelen.
We hadden uit het routeboekje begrepen dat er bij de Abdij een kilometer of wat voorbij Noyon aan de Oise gelegenheid moest zijn om de tent op te zetten, maar toen Arie bij de abdij informeerde naar die mogelijkheid, werd ontkennend gereageerd, maar verwezen naar een camping die aan de N32 was gelegen bij Chiry Ourchamps. Wij rijden dus die kant op, trachtend het zeer drukke verkeer op deze weg te negeren en inderdaad een bordje verwijst ons naar de camping, die echter tot ons schrik bovenop een heuvel ligt, met de onvermijdelijke steile klim
Wij blijven steken doordat ik even misschakel, zoals gebruikelijk zijn Arie en Gemma eerder boven.
Als wij boven zijn aangekomen verteld Arie dat de camping vol was, maar dat hij na enig aandringen toestemming om onze tenten op te zetten, zei het, op een bescheiden plekje.
Voor een caravan waarvan de bewoners net aanwezig zijn. Al met al geen echt hartelijke ontvangst, maar daar maalden wij niet om. Verder rijden daar hadden we geen zin in.
Het bleek een verblijfscamping te zijn waar veel werkvolk op bivakkeerde, niet erg schoon etc. maar ach een kniesoor die daar op let!
Diezelfde avond speelde Frankrijk tegen Portugal de halve finale van het wereldkampioenschap, dat nog tot laat met veel getoeter werd gevierd door de Fransen in en om de camping.
Evengoed hadden wij geen om moeite om de slaap te vatten, gezien de inspanningen van de afgelopen dag.
Deze pagina is voor het laatst bijgewerkt op: 03-08-2006 om 15:36:55