Inleiding
Sinds ik mijn huidige vrouw leerde kennen gaan wij alle jaren op de tandem met vakantie. Tot op heden meest kampeertrektochten, die bij ons in de achtertuin beginnen, lagen onze reisdoelen ten zuiden en ten oosten van ons land.
Poolcirkel Rovaniemi
21 juni 1973
Zuid-Zweden, de Oostzeekust, Elbe, Weser, Moesel, Rijn, Maas en Saar om zomaar wat op te noemen. Met of zonder medeneming van onze hond in de Doggyride.
Ook zijn we eenmaal de oceaan overgestoken en zijn we de staten Massachuchetts, New York en Pennsylvania doorgefietst om mijn zoon en schoondochter te bezoeken die daar toentertijd woonde.
Wij hebben overal met veel plezier gefietst, mede ook doordat de omstandigheden om te fietsen goed waren, ook in de VS. waar de automobilisten met respect omgingen met ons als fietser.
Dit jaar hadden wij besloten om een bezoek te brengen aan Engeland, wij vatten het plan op om van Newcastle naar Harwich te fietsen. Kochten goede fietskaarten waarop alle fietsroutes opstonden die wij mogelijk konden volgen.
We hadden er erg veel zin in, alleen al als we de wervende folders bekeken die het verkeersbureau ons had toegestuurd inkeken.
Hoe anders zouden onze ervaringen zijn.
Het begon eigenlijk al op 26 mei in IJmuiden bij het aan boord gaan van de veerboot.
We troffen het niet want het regende en een kille noordooster blies om ons heen, maar dat deerde ons niet want wij zouden als fietsers wel snel aan boord zijn.
Mis! Eerst moesten de vrachtwagens ingescheept worden, dat begrepen we, maar toen daar tussendoor ook honderden passagiers, die om een duistere reden via de normale weg aan boord gingen maar via laadklep begrepen wij niet dat wij op dat moment niet gewoon aan boord konden. Voor onze is immers altijd wel een hoekje vrij.
Niks daarvan, wij moesten ons geduld bewaren en stonden inmiddels te vernikkelen van de kou, evenals een paar Schotse fietsers, die later ook een klacht hebben ingediend bij de Deense rederij.
Na anderhalf uur kleumen werd het ons te machtig en sprak ik op een zeer geërgerde toon een personeelslid aan, hem duidelijk makend dat wij zeer ontevreden waren met de gang van zaken. Dat mijn vrouw een handicap had waardoor zij niet lang op haar benen kan blijven staan.
Zijn antwoord was dat hij er niet zoveel aan kon doen, maar mijn klacht hielp kennelijjk wel , want even later konden wij aan boord!
Eenmaal aan boord laat je zoiets achter je en hadden wij een goede overtocht.
Tiny op de Waalbrug 2005
In Engeland aangekomen, moesten we even wennen aan het aan de verkeerde kant van de weg te rijden, lands wijs, lands eer, en al snel konden wij onze fietsroute op pikken richting Newcastle. Ook nu nog, geen kwaad woord over de bewegwijzering van de fietsroutes. Prima! Dus fietsten wij vol goede zin richting Newcastle.
En hier komt ons pijnpunt, al die hekken die ware barrières waren voor onze tandem met Bob-aanhanger, bijna elke dwarsweg was er één, soms bijna onneembare vesting.
Aan de ene kant een hek, bijna niet door te komen, aan de andere kant idem dito..
Deze situaties zouden wij met name op de oude spoorwegtracés tegenkomen, ideaal om te fietsen, ware het niet, dat je om de haverklap van je fiets moest, steile helling naar beneden, hekbarriérre, hek steile helling omhoog. Dan in de grotere plaatsen al die, zoals deze op de fietskaart werden omschreven, pelikaan- en toekan kruisingen. Wij konden ons niet aan de indruk onttrekken dat de Engelse overheid er van uitgaat dat fietsen kinderen zijn die niet geleerd hebben dat ze uit moeten kijken bij het oversteken.
Of het moet zijn dat het rijgedrag van de Engelse automobilisten de maat is: daar kan ik me wat bij voorstellen.
Britten te voet dan zijn het erg aardige mensen, die je graag te woord staan, de weg wijzen, groeten en hun hond bij zich houden.
(Daar kan de gemiddelde Nederlandse hondenbezitter nog wat van leren!)
Echter, zodra zij in een auto zitten veranderen zij in niets ontziende coureurs, die er geen been in zien om op de meest onmogelijke momenten ons in te halen.
Dat we telkenmale dachten: "Klap-bang! En wij zitten eerste rang". Het kwam wel voor dat we af en toe wat te klimmen hadden langs een drukke(re) weg. Men reed de sokken uit onze schoenen vandaan, zodanig dat, hoewel ik doorgaans niet zo snel onder de indruk ben van het gedrag van onze gemotoriseerde weggebruikers, dat wij besloten dergelijke hellingen maar te voet te gaan.
Om een lang verhaal kort te maken: ondanks al het andere goede wat Engeland ons te bieden had...
Wij wisten het zeker, wij zouden niet tot aan Harwich doorgaan, maar de boot vanuit Hull naar Zeebrugge te nemen om in België onze vakantie voort te zetten.
De veerboot konden wij overigens al na een kwartiertje te hebben gewacht oprijden en dat terwijl we niets hadden gereserveerd! We waren immers op de bonnefooi en last-minute naar de veerhaven gegaan
Diegene die ons geklaag hebben doorstaan, zullen wellicht denken dat onze vakantie één grote martelgang is geweest: hen kan ik geruststellen, we hebben ook veel prettige herinneringen aan onze fietsvakantie, soms wat minder weer, soms onwillige campingbeheerders die in eerste instantie ons als fietsers door wilden sturen omdat we geen caravan achter onze fiets hadden hangen!
Ik zal per dag wel iets vertellen wat wij zoal, goed en slecht tegenkwamen tijdens onze tandemtour.
Nederlands hekwerk en de IJsselroute
1998 Picknick in Zweden
