Dinsdag 27 mei
Newcastle-Ovingham 39 km De zee ging tekeer De witte zwaan
Omdat we gister al een lange dag hadden gehad waren al vroeg gaan slapen. De wind zorgde voor veel deining waar het schip op zijn beurt in meeging, vervolgens werd ik op mijn beurt daardoor weer in slaap gewiegd.
De goede nachtrust was er debet aan dat we de volgende ochtend ook weer vroeg wakker waren.
We zochten een paar comfortabele stoeltjes op het hoger gelegen dek, namen de gelegenheid te baat om wat aantekeningen te maken in het kader ons reisverslag. Tilden onze voeten op voor het stofzuigende personeel en hielden ook nog de ontbijtzaal in de gaten in afwachting van het ontbijtbuffet.
Zo vergleed de tijd, schijnbaar traag omdat de Engelse kust nog te ver in het verschiet lag om deze te kunnen waarnemen.
Ondertussen trotseerden wij, als tijdverdrijf, ook nog op het buitendek wind en buiswater.
Om een lang verhaal kort te maken: van de boot en langs de douane hadden wij al snel de eerste rotonde, maar ook de fietsroute. We konden kiezen tussen de Noordzeeroute en een route langs de Hadrianuswal.
Wij hadden ons al voorgenomen om iets van deze wal te bekijken, niet om de hele route langs te fietsen, verderop langs de Tyne was volgens onze kaart een camping, dus reden wij die kant op .
We kwamen er al snel achter dat de Engelse autoriteiten er geen rekening mee hadden gehouden dat wij hun eiland zouden bezoeken anders hadden zij er wel rekening mee hebben gehouden. In ieder geval niet dat wij dit zoals voor ons te doen gebruikelijk een tandem als vervoermiddel gebruiken met daarachter onze eenwielige Bob-aanhanger, anders hadden ze vast niet allemaal van die malle barricades aangebracht op deze fietsroute. Ettelijk keren moesten wij nu onze aanhanger loskoppelen en bagage van de tandem halen om met veel pijn en moeite de fiets door een poortje te wurmen, dan wel eroverheen te tillen. Voor mij aanleiding om daar flink over te mopperen en dan ben je af en toe blij dat de fietsroute niet door een mooi park gaat, maar gewoon over de openbare weg.
Volhardend als we zijn bereikten we langs de boorden van de Tyne uiteindelijk het centrum van Newcastle, alwaar ik ponden pinde, hetgeen ons in staat stelde de noodzakelijke betalingen te doen als wij iets wilde eten of om een overnachting te kunnen betalen.
Wij bewonderden de talloze bruggen over de rivier, die afhankelijk van het tijdsgewricht waarin deze zijn gebouwd, staaltjes van nuchtere nijverheid dan wel design zijn.
De verkeersdrukte en de hellingen weerhielden ons ervan de stad een beetje beter te bekijken, dan bleven we liever bij de rivier.
Niet dat het ons geheel vrijwaarde van verkeersdrukte, integendeel, men liet ons ook nog verschillende malen heen en weer de drukke weg oversteken, doormiddel van toekan-kruisingen. Een manier van oversteken die zich minder leent voor mensen die met zich een tandem als vervoermiddel gebruiken. Kennelijk gaat men er van uit dat fietsers sowieso doldrieste mensen zijn die zich uitsluitend zonder op of om te kijken een weg oversteken.
Gelukkig waren wij wel alert genoeg om na 33 kilometer over fietsroute en een stukje weg de camping te vinden die er volgens de kaart moest zijn.
Op aanraden van de campingbaas gingen wij naar de pub de “The White Swan”, helaas bleek de keuken nog gesloten toen wij vroegen wat te gaan eten. Teleurgesteld keerden wij terug naar de camping, straks beter!
