Anton bij de vuurtoren van
Huisduinen
met aan de horizon Tessel
Maandag 26 mei
Den Burg - IJmuiden 90 km
Na een goede nachtrust waren wij vroeg op. Het was goed weer (droog) en hoewel er iets minder wind was, was de windrichting nog steeds noordoostelijk hetgeen prettig is als je van plan bent naar het zuiden te fietsen. Naar IJmuiden in ons geval want we moesten om half vijf aldaar inchecken voor onze bootreis naar Newcastle.
Hoe anders dan op de heenreis was onze fietstocht richting veerboot. We leken wel te vliegen, helaas net iets te langzaam, want ook de boot was net "gevlogen" maar we hadden geen haast! Onder de gegeven omstandigheden moest het zeker geen problemen opleveren om de uiteindelijke negentig kilometer naar IJmuiden te overbruggen.
We gebruikten ons ontbijt tijdens onze overtocht en eenmaal aan de overkant fietsten wij onderlangs de dijk richting Huisduinen om daar de LF1 op te pakken.
Wij kwamen niet bedrogen uit want onze fietstocht was met ruggesteun van de wind en door de duinen een genot.
Het enige nadeel van het vroege tijdstip, we waren al met de boot van half zeven overgevaren naar Den Helder, dat alles nog dicht was zodat we pas in Camperduin een gelegenheid aan troffen, waar wij koffie konden drinken.
De uiterbater van deze horecagelegenheid deed ons uit de doeken hoe het grote paviljoen aan het strand door louche figuren scheen te zijn aangekocht (was geen zuivere koffie!) voor een hoop geld (drie miljoen).
Stel u voor: een strandpaviljoen dat om vijf uur 's middags pas open gaat.
Wij knikten instemmend; "Nee, dat kon geen zuivere koffie zijn, maar wel een mooi verhaal!"
Opgelucht dat wij vooralsnog niet geliquideerd werden, ondanks onze huidige kennis, zochten wij onze tandem weer op.
Gelukkig gaan maffioze figuren laat naar bed en deden nu, met hun wapentuig in aanslag, hun schoonheidsslaapje.
De zon had er tegen onze verwachtingen in problemen mee om door het wolkendek heen te komen, even had zij pogingen gedaan, maar allengs kreeg de bewolking meer de overhand en bij Egmond voelden wij ons genoodzaakt de poncho's te voorschijn te halen.
Wachten, wachten
wachten
Gelukkig bleef het overigens bij dT buitje en daarna af en toe wat gemiezer.Eenmaal in Wijk aan Zee, echter, was het uit met de pret! Het begon echt te regenen. Dat was balen, kon het dan niet even een uurtje droog blijven tot wij in IJmuiden aanbeland waren. Nu kwamen we koud en verregend in IJmuiden aan, het voordeel (van dit nadeel) was dat wij nu aan de lijve ondervonden dat we ten onrechte geen trui of iets dergelijks bij ohadden meegenomen, in onze ijver niet al te veel troep mee te nemen.
Tiny kocht bij een winkel in de Nieuwstraat in IJmuiden voor ons beiden een fleece-trui met capuchon.
Dat deze aankoop niet onder alle omstandigheden voldoende is, kunt u lezen in de inleiding van dit reisverslag waar ik mijn onvrede uit over de gang van zaken bij ons inschepen op de veerboot naar Newcastle.
Gelukkig waren wij, eenmaal aan boord alle leed weer vergeten, een vergeten wat onder deze omstandigheden goed voor de gemoedsrust is.
Wij installeerden ons in onze hut, compact doch comfortabel. Namen een warme douche en de gelegenheid te baat om ons op het bed even te ontspan class="bijschrift"nen, maar niet te lang want we wilden nog wel even aan dek zien hoe het schip de haven van IJmuiden verliet. Bovendien hadden we een diner-buffet gereserveerd en dat leek ons ook een aangename manier van vakantievieren.
Aan dek gekomen bleek de zon te schijnen.;" Beter laat dan nooit", zou mijn moeder zeggen.
Ik troostte me maar met de gedachte dat mensen in Afrika het veel slechter hebben en daar schijnt de zon altijd!
Het was erg druk aan boord met grote groepen jongeren. Opvallend veel zelfs.
Onderweg door de duinen tussen Egmont en Beverwijk waren we ook al grote groepen schoolklassen tegengekomen die op deze maandag een dagje natuur op de fiets hadden voorgeschoteld hadden gekregen, als toetje van het voorbije schooljaar.
Toen het schip tussen de pieren van IJmuiden het ruime sop hadden gekozen. De nog immer stevige noordoosterwind veroorzaakte een stevige deining, maar deze verhinderde ons niet om het restaurant op te zoeken en eenmaal aan het ons toegewezen tafeltje gezeten. Drinken te bestellen en ons gewapend met bord langs het buffet te schuiven en een vertwijfelde poging te ondernemen het lekkerste eten uit te zoeken. Wat mij persoonlijk altijd voor dilemma's stelt omdat ik nu eenmaal al snel genoeg heb en het mezelf volstampen omdat ik er voor betaald me tegenstaat.
